Renzenbrink Rond De Wereld

Opmerking: het lukt helaas niet om de foto's toe te voegen. Deze volgen dus later!

Op dinsdagavond 7 november kwamen we om 22.45 uur op de luchthaven van Perth aan.
Onze koffers kwamen snel van de band en ook de taxi’s stonden hier keurig voor de uitgang klaar. We waren dus voor middernacht in ons appartement in het centrum van Perth.

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat we een aantal dagen in Melbourne zouden doorbrengen maar door alle hectische toestanden rondom de Melbourne Cup, was er voor ons geen normaal betaalbare accommodatie meer te vinden. Ook de extra drukte in de stad trok ons niet echt aan.
Vandaar dat we onze plannen hebben gewijzigd.

Perth wordt ook wel het Dallas van Australië genoemd.
Men ziet duidelijk de futuristische contouren van de kantoortorens van mijnbouw- en oliefirma’s. Perth heeft ongeveer 1,2 miljoen inwoners.
De Swan River is het hart van de stad.
Men noemt deze stad ook wel de eenzaamste stad ter wereld. Adelaide, de dichtstbijzijnde vergelijkbare Australische stad, ligt 2400 km ver weg, en Canberra (de hoofdstad van Australië) is verder weg dan Jakarta.
Perth werd in 1829 gesticht door kapitein James Stirling en in 1856 uitgeroepen tot stad.
Goudvondsten in de jaren na 1890 joegen het inwoneraantal met ongeveer 700 procent omhoog.

Toen wij gisteren de weersverwachting voor Perth bekeken stond daarin dat wij de komende 2 dagen héél veel kans op regen zouden hebben, dus toen we ’s ochtends wakker werden keken we snel uit het raam om het weer te checken. Het zag er naar uit dat het een stralende dag zou worden.
Na het ontbijt banjerden we wat rond door het centrum van de stad, zagen Government House, winkelden wat en liepen toen in de richting van de haven van waaruit de veer- en rondvaartboten vertrekken.. Vlakbij de haven kwamen we langs de Swan Bells.
De Swan Bells is één van de grootste muziekinstrumenten ter wereld en bestaat uit 18 beurtelings luidende klokken. Ze hangen in een moderne toren van beton, glas en staal.
Twaalf van de klokken hingen ooit in de St. Martin’s-in-the-Field Church in Londen, waar ze ter ere van de thuiskomst van kapitein Cook in 1771 luidden. Deze kerk schonk de klokken in 1988 aan Perth.

Vroeg in de middag namen we de trein naar Fremantle.
Deze plaats ligt ongeveer 19 kilometer ten zuidwesten van Perth, aan de monding van de Swan River. Het is een oude arbeiders- en havenstad.
Het is een leuk stadje. Gezellige winkels en terrasjes en een mooie vissershaven met een ongeveer 500 schepen tellende vloot.
We namen hier de heerlijk toeristische Fremantle Tram die ons rustig het stadje Fremantle liet zien.
Fremantle heeft veel gerestaureerde Victoriaanse gebouwen, waarvan er vele op de monumentenlijst staan. Dat er hier zoveel gerestaureerd is, heeft men te danken aan het winnen van de America’s Cup door het zeiljacht Australia II in 1983.
In 1987 vertrok de race om deze cup dus vanuit Fremantle en om een goede beurt te maken bij alle bezoekers en hoogwaardigheidsbekleders werd hier alles gerestaureerd.

We bleven even hangen bij het kleine strandje vlakbij de vissershaven en slenterden na onze tramrit nog wat door de straatjes en aten en dronken nog wat op één van de vele terrasjes.
Aan het begin van de avond namen we de trein weer terug naar Perth.

Donderdagochtend moesten we er vroeg uit. We wilden naar Rottnest Island.
Weer keken we voorzichtig uit het raam om te kijken of de regen al gearriveerd was, maar gelukkig zagen we alleen maar zon en een strak blauwe lucht.
Om 08.30 uur zaten we op de veerboot die ons van Perth naar Fremantle bracht.
Daar moesten we overstappen op een andere boot die ons naar Rottnest Island bracht.

Rottnest Island ligt 19 km ten westen van Fremantle in de Indische Oceaan en is 11 km lang en 4,5 km breed. De Hollandse zeeman Willem de Vlamingh beschreef dit eiland als een aards paradijs toen hij dit eilandje in 1696 bezocht en het eiland Rattennest (nu dus Rottnest) noemde. De “reuzenratten”die hij zag waren in werkelijkheid quokka’s of kangoeroeratten, die je zou kunnen omschrijven als kleine neefjes van de wallaby’s.
Maar wat betreft de omschrijving van het landschap had hij volgens ons helemaal gelijk, een aards paradijs.
Toen wij van de boot kwamen liepen we meteen naar het fietsverhuurbedrijf.
Auto’s zijn hier niet toegestaan en de enige mogelijkheden om het eiland te zien, is met een bustour of per fiets. Wij kozen voor de laatste optie.
Nadat we allemaal voorzien waren van een fiets en helm (verplicht te dragen hier in Australië)
aten we nog iets en namen we flesjes water mee voor onderweg.
Thompson Bay (de plek waar je aankomt met de boot) is namelijk het enige punt waar je iets kunt eten en boodschappen kunt halen. Voor de rest is alles natuurschoon (en wat andere fietsers) wat je tegenkomt.
Hoewel de meeste mensen hier voor een dag komen is het ook mogelijk hier langer te verblijven. Er staan leuke huurhuisjes op het eiland en er is een camping.
Wij raden toekomstige bezoekers van Rottnest Island zeker aan om hier langer te blijven.
Als wij hier ooit nog eens terugkomen gaan wij dat zeker doen.
We fietsten tussen de duinen en bezochten prachtige baaien met oogverblindende witte strandjes. De kleur van het water is hier turkoois.
Om 15.30 uur leverden we onze fietsen weer in en dronken nog wat op een terrasje in Thompson Bay. De kinderen konden zich hier nog even vermaken in een erg leuke speeltuin op het strand. Om 16.15 uur moesten wij met de laatste boot weer van het eiland.
We waren het er allemaal over eens dat we hier nog wel wat langer hadden willen doorbrengen.
We verlieten de boot in Fremantle. Door hadden we weer over moeten stappen op de boot naar Perth maar wij besloten in Fremantle te dineren. Toen wij aan het diner zaten vielen de eerste regendruppels. Wij hadden dus weer geboft.
Na het diner liepen we weer naar het station en namen de trein terug naar Perth.
Toen we terug waren in ons appartement hadden we door de zon gekleurde gezichten, zere billen van het fietsen en een heerlijk ontspannen gevoel.
Helaas moesten we die avond een begin maken met het inpakken van de tassen.

Toen we vrijdagochtend, 10 november, opstonden regende het. Wat hadden wij een geluk gehad hier in Perth.
Na het ontbijt pakten we de laatste spullen in en vertrokken naar de internationale luchthaven voor onze vlucht van 11,5 uur naar Johannesburg.
Het was een erg lange zit maar we vermaakten ons met schoolwerk, lezen, het spelen op de gameboy, filmpjes kijken en kletsen. Toen we om 17.30 uur in Johannesburg aankwamen waren we blij dat we onze benen konden strekken. Om 20.00 uur hadden wij de aansluitende vlucht naar Kaapstad.
Toen we daar om 22.15 uur aankwamen, was het voor ons gevoel al 05.15 uur in de ochtend.
Gelukkig kenden we hier de weg en bereikten we met onze huurauto om 23.30 uur al “ons” huis. Toen het voor ons gevoel ochtend was, gingen we naar bed.
Dat resulteerde natuurlijk in erg vroeg wakker worden de volgende ochtend.
Om 06.30 uur hing de eerste was aan de lijn en waren er al vele klusjes geklaard.
Omdat we niets te eten hadden, reden we om 08.30 uur naar The Waterfront om te ontbijten.
Daarna liepen we naar de kapper om voor ons allemaal een afspraak te maken.
We willen natuurlijk wel dat jullie ons nog herkennen als we donderdag in Nederland aankomen!!!!! Het was een half bewolkte ochtend maar de temperatuur was heerlijk.
We keken nog wat rond in de winkels en deden boodschappen. We besloten hier ook te lunchen en reden daarna terug naar ons huis.
Na met wat drinken een uurtje in het zonnetje gezeten te hebben, besloten we naar Houtbay te rijden om daar een lekkere wandeling over het strand te maken.
En toen we daar al keuvelend en schelpen zoekend over het strand liepen, kregen we weer een cadeautje. Twee walvissen op nog geen 50 meter afstand van de kust. Geweldig!!!!
Om 18.45 uur zaten we “thuis” weer aan de maaltijd.
We lagen die avond redelijk op tijd op bed. We wisten namelijk dat we de volgende ochtend, door het voor ons gevoel nog steeds aanwezige tijdverschil, toch weer vroeg wakker zouden zijn.

Zondagochtend stonden we inderdaad om 06.00 uur weer naast ons bed, alleen Rik lag nog lekker te slapen.
Sanne zat dus om 06.15 uur al aan haar huiswerk, onder begeleiding van Henk, en ik achter de computer om de weblog bij te werken.
Om 07.30 uur kwam Rik uit bed. Ook hij zat al snel achter de boeken.
We hopen in de dagen dat we hier in Kaapstad zijn het tijdverschil met Australië een beetje te kunnen wegwerken. Dan hebben we als we aankomen in Nederland nog maar een verschil van een uur. Dat moet goed gaan.
Om 11.00 uur gingen we met z’n allen naar de kapper. We willen natuurlijk wel dat jullie ons nog herkennen als we donderdag thuis komen!!!
Tja, hier gaat het leven op zondag gewoon door. Veel mensen werken hier in ieder geval 6 lange dagen per week.
In de middag lagen de kinderen in het zwembad en zaten Henk en ik op het terras nog wat te kletsen. We zitten weer in een andere wereld. Een groot contrast weer met de vrije en veilige wereld van Australië.
Nu we weer terug zijn in Zuid-Afrika worden we meteen weer met onze neus op de feiten gedrukt. Kaapstad is een prachtige stad en het natuurschoon kan je bijna niet omschrijven zonder het tekort te doen. Maar ik voel me hier altijd te bevoorrecht als ik zie, hoor en voel hoe men de “zwarte” bevolking behandeld. Ook bij de kapper moet je toezien hoe de gekleurde dames worden afgeblaft en gecommandeerd en ze altijd de rotste klusjes moeten opknappen. Ook al proberen we nog zo aardig en vriendelijk tegen de mensen te doen, ze bewaren altijd een afstand en zijn erg gereserveerd.
Alleen de natuurlijke en ongedwongen houding van de kinderen kan ze nog wel eens tot een spontaan praatje, aanraking of glimlach brengen.
Maar de Zuid-Afrikaanse blanke kinderen groeien natuurlijk toch nog steeds op met deze ongelijkheid. Die zien en horen nog steeds hoe hun grootouders en ouders omgaan met en praten over de gekleurde bevolking. Hoe veel tijd zal het nog kosten voordat dit is weggepoetst? Soms vraag ik me wel eens af of dit nog wel weggewerkt kan worden.
En hoe natuurlijk en aardig wij hier ook proberen om te gaan met de mensen, ze beschouwen ons vanzelfsprekend toch ook als rijke, bevoorrechte blanken. En dan hebben ze ook nog helemaal gelijk.
Er zijn wel landen die we bezocht hebben waar we zouden kunnen wonen maar in Zuid-Afrika zou ik me altijd ongemakkelijk voelen.

Maandag 13 november.
Op dit moment is het 09.00 uur. We werden vanochtend iets later wakker. We beginnen dus al een beetje te wennen. Na het ontbijt zijn de kinderen weer aan hun schoolwerk begonnen.
Het is stralend weer dus als de kinderen klaar zijn trekken we er weer op uit.

Deze laatste berichtjes uit Australië komen een beetje rommelig.
Wij hebben al vanaf eind oktober in onze accommodaties geen internet meer tot onze beschikking en ik typ dus wel onze belevenissen maar moet altijd maar afwachten wanneer en waar we deze tekst op de weblog kunnen plaatsen.
De laatste keer heeft Henk in het plaatsje Ayr, in een internetcafé, de weblog aangevuld.
Jullie hebben dus nog wat belevenissen van ons tegoed.

Op woensdag 1 november was ik jarig aan het andere eind van de wereld.
Om 08.00 uur in de ochtend kreeg ik het eerste telefoontje al, mijn ouders.
Met een tijdverschil van 9 uur konden zij me al op dinsdagavond 31 oktober, 23.00 uur feliciteren met mijn verjaardag op woensdag 1 november. Bijzonder! Vinden jullie niet?
Daarna volgden er nog velen. Ook via de mail, gelezen vanaf de PDA van Henk, kreeg ik héél veel felicitaties. En ja Monique, jij was de eerste.
Hartelijk bedankt voor al deze gezelligheid. Want ondanks alle moeite die mijn man en kinderen voor mij hadden gedaan om mijn verjaardag te laten slagen, was het niet mijn dag.
Ik miste toch het gezeul met de boodschappen, het uitzoeken van lekkere taartjes (hier zijn ze echt niet te eten), het de hele dag heen en weer lopen met allerlei lekkers en kopjes koffie en glaasjes wijn en de gezellige drukte van mijn damesochtendje.
Dus….in 2007 zijn jullie allemaal weer welkom in huize Renzenbrink.
Maar natuurlijk moet ik nog wel even vermelden dat de kamer prachtig versierd was met ballonnen, ik een leuke eigen geregen ketting heb gekregen met Happy Birthday erop, hele leuke kaarten heb gekregen met daarin tegoedbonnen voor van alles en nog wat en we
’s avonds lekker ergens hebben gegeten.

Op donderdag 2 november reden we van Airlie Beach naar Townsville, ongeveer 300 kilometer. We wilden vanuit Townsville met het autoveer naar Magnetic Island om daar het op één na laatste stukje van ons verblijf in Australië door te brengen.
Toen we bij het tourist information bureautje van Townsville aankwamen om wat informatie in te winnen over de omgeving en om de vertrektijden op te vragen van de veerboot kregen wij allerlei informatie die we eigenlijk helemaal niet wilden.
In het water rond Townsville mocht helemaal niet gezwommen worden op dit moment.
Er waren zoutwater krokodillen gesignaleerd. Ook het stinger (hebben een dodelijk gif) seizoen was al aangebroken en de kwallen zwommen ook al gezellig langs de kust.
Toen bleek dat Townsville ook niet echt het gezelligste stadje was dat we op onze reis hadden gezien, besloten we een plek op te zoeken met internet om te kijken of we zo snel mogelijk naar de Sunshine Coast konden vliegen.
De volgende dag konden we om 16.00 uur vanuit Proserpine (vlakbij Airlie Beach) voor een redelijk bedrag naar Brisbane vliegen.
Dus…....juist ja, reden we na een overnachting in Ayr, de volgende dag weer de 300 km terug om op het vliegtuig naar Brisbane te stappen.
Toen we onze bagage van de band wilden halen op de luchthaven in Brisbane ging ik door mijn rug. Tja, dat was even heel erg pijnlijk. Dat krijg je natuurlijk van al dat meezeulen van souvenirtjes. Je vergeet dan dat je tas alleen maar zwaarder en zwaarder is geworden.
Maar Henk is natuurlijk onze expert voor wat betreft “door je rug gaan” dus hij kon mij adviseren niet meer te tillen en 3x per dag 2 paracetamol te nemen en dan maar af te wachten totdat je je weer normaal kunt bewegen.
Vrijdagavond om 20.30 uur, zaten we heerlijk (nou ja, ik erg ongemakkelijk natuurlijk) op een terrasje in Sunshine Beach te eten.
We hadden via internet (in hetzelfde internet-café te Ayr) een gezellig appartement gevonden op 2 minuten van het strand.
Geweldig, nog 4 dagen aan de Sunshine Coast.

Maar ja, de weergoden waren niet met ons. Toen we zaterdagochtend wakker werden (nadat ik de nacht al hangend in de gemakkelijkste stoel in het appartement had doorgebracht in plaats van in bed) was de lucht helemaal zwart. Het duurde dan ook niet lang voordat de regen met bakken uit de hemel viel. Na het ontbijt begonnen we dus maar met schoolwerk en (ja dames) de was.
Die middag, bewapend met paraplu, bezochten we nog even het dorpje en kochten we nog wat souvenirs.(Tja, dat wordt helemaal uitkijken met de tassen sjouwen.) Aan het begin van de avond keken we gezellig nog een van huis meegenomen dvd en liep de zaterdag alweer ten einde.

Zondag werden we gewekt door de zonnestralen die onze kamer binnenschenen. Snel eruit,
(ja dat lukte mij zelfs alweer) ontbijten en naar het strand. Daar brachten we de hele ochtend door. Tussen de middag terug naar het appartement om te lunchen. De kinderen maakten nog wat schoolwerk, en om 15.00 uur gingen we weer terug naar het strand.
Een heerlijk relaxte dag dus.




Maandag verliep eigenlijk net zo. Op het heetst van de dag in het appartement voor lunch en schoolwerk en wat klusjes en in de ochtend en wat later in de middag genieten van zon, zand en zee.

Vanmiddag vertrekken wij weer naar het vliegveld van Brisbane voor een rechtstreekse vlucht naar Perth. Wij vertrekken om 19.25 uur vanuit Brisbane en zullen om 22.35 uur in Perth landen. De vliegtijd bedraagt 5 uur en 10 minuten. In Perth hebben we dan nog een tijdverschil met Nederland van 7 uur.
Wij hebben dan nog 2 hele dagen om Perth een beetje te verkennen.
Vrijdag 10 november vliegen we dan weer van Perth via Johannesburg naar Kaapstad.
Woensdag 15 november vliegen we terug naar Amsterdam, waar we op donderdag 16 november hopen aan te komen. Henk heeft uitgerekend dat we nog ‘maar’ 29 uur en 50 minuten in het vliegtuig hoeven door te brengen voordat we weer in Nederland zijn.
Eitje, vergeleken bij wat we allemaal al hebben gevlogen toch!!!!!!

auteur: Henk-Steven
De laatste & de komende dagen hebben we geen internet faciliteiten. Onderstaande blog is 'en-route' geplaatst.
Het verhaal bij bijgevoegde foto's volgt dus nog.
In ieder geval hebben de stingers, kwallen & zoutwaterkrokodillen ons gisteren doen besluiten om rechtsomkeer te maken. Townsville/Magnetic island hebben maar een paar uur van onze aanwezigheid kunnen genieten. Vanmiddag vliegen we terug naar Brisbane/Sunshine Beach, kunnen we in ieder geval nog een paar dagen onbezorgd zwemmen!!

Zaterdagochtend 28 oktober wilden wij vroeg vertrekken vanaf Myella Farm.
De tocht naar Airlie Beach zou toch wel de hele dag in beslag nemen en we hadden ook nog geen accommodatie geboekt. Maar de kinderen konden moeilijk afscheid nemen van deze plek. Dus……Henk en ik vulden onze tassen weer en maakten de auto gereed voor vertrek terwijl Rik en Sanne nog even hielpen met eieren rapen, koeien melken en paarden voeren.
Na het afscheid nemen van de familie vertrokken we om 09.15 uur via Rockhampton naar Airlie Beach.
Met af en toe een korte stop om de benen te strekken, naar het toilet te gaan of wat te eten werd het inderdaad een tocht van ongeveer 8 uur. Onderweg kwamen wij ook de beroemde Road Trains tegen. Dat zijn vreselijk grote en lange vrachtwagens die goederen naar en uit de Outback vervoeren. Net voodat we het plaatsje Airlie Beach inreden zagen we nog een grote supermarkt waar we meteen maar even onze voorraad aanvulden.
Aangekomen in Airlie Beach duurde het gelukkig niet lang voordat we een fijn appartement gevonden hadden. Het ligt iets heuvel opwaarts zodat we een prachtig uitzicht hebben op de baai.

Zondag een relaxte dag. Rustig opgestaan en ontbeten. De kinderen wat schoolwerk gemaakt en daarna het plaatsje een beetje verkend.
Vanuit de kustplaats Airlie Beach vertrekken de veerboten en de excursies naar de Whitsunday Islands.
De Whitsunday Islands kregen hun naam van kapitein Cook, die op Pinksterzondag 1770
tussen de eilanden en de kust zeilde, althans, dat dacht hij. Al hield de kapitein goed zijn log bij, hij had geen rekening gehouden met de internationale datumlijn en zat er een dag naast.
De Whitsundays zijn prachtige tropische eilanden. Deze continentale eilanden vormden zich toen het zeeniveau steeg (ongeveer 10.000 jaar geleden) na de laatste ijstijd (ongeveer 18.000 jaar geleden). Ze zijn begroeid met dichte dennenwouden.
Veel van de eilanden werden nationaal park in de jaren 30 en vormen nu samen het Whitsunday Island National Park. Hoewel er op sommige eilanden vakantieparken zijn, zijn de meeste onbewoond. Op enkele eilanden kan je kamperen.
Wij boekten voor maandag een tocht met de boot “Seaflight”.

Maandagochtend om 08.00 uur werden wij voor ons appartement opgehaald door een busje van de cruise maatschappij en naar de Abel Point Marina gebracht. Eén van de twee havens van Airlie Beach. Om 08.30 uur vertrokken we met maar weinig passagiers op een super grote boot naar het Knuckle Reef. Dit rif ligt ongeveer 100 kilometer uit de kust. Het staat bekend als één van de beste plaatsen om te duiken en te snorkelen.
Om ongeveer 11.00 uur kwamen wij aan bij het ponton dat daar in het water ligt.
Onderweg kregen wij te horen wat we allemaal konden doen vanaf het ponton en er was ook een mogelijkheid om een proefduik te maken. Je wordt dan in korte tijd klaargestoomd voor je eerste duikles. Daarna is het mogelijk om één op één met een instructeur een duik te maken van ongeveer 30 minuten.
Henk en ik hadden al eens gedoken op Bonaire dus voor ons hoefde dit niet echt.
Rik wilde wel graag een duik nemen in deze prachtige onderwaterwereld. Eén van de duikinstructeurs was een Nederlandse jongen die hier voor een aantal maanden duikles geeft.
Wij vonden het wel prettig dat Rik zijn eerste duikles in het Nederlands kon krijgen.
Met zijn Engels gaat het geweldig maar wij vonden het wel een prettig idee dat er op deze manier in ieder geval geen misverstanden of onduidelijkheden konden ontstaan door de taal.
Henk, Sanne en ik doken het water weer in om te snorkelen.
En net als de vorige keer bij Lady Elliot Island ook hier weer een geweldige ervaring.
We zagen hier weer veel andere vissen en ander koraal. Het was hier allemaal nog kleurrijker. Rik had een geweldige duik en snorkelde daarna weer gezellig met ons mee.
Op de lunch na hebben we bijna de hele dag in het water gelegen om al snorkelend deze prachtige onderwaterwereld te bekijken. Om 15.00 uur moesten we weer terug. We moesten tenslotte ook nog twee en een half uur terugvaren. Toen we terug waren in ons appartement waren we allemaal moe maar zeer voldaan. De onderwaterwereld hier is prachtig. En bijna niet op foto vast te leggen. Je moet dit met eigen ogen zien.

Op dinsdag moesten we weer vroeg op. Om 08.00 uur vertrokken we met de catamaran Camira voor een tocht tussen de eilanden door. We vaarden langs Daydream Island, Sth Molle Island, Hook Island en Hamilton Island. We gingen van boord om een kijkje te nemen op Whitehaven Beach, het strand van Whitsunday Island (het grootste eiland van de groep).
Whitsunday Island heeft geen vakantieoorden, alleen tropische wouden, fjorden en het onbedorven Whitehaven Beach dus. Hier hebben we heerlijk gezwommen in het helderste blauwe water dat we ooit gezien hebben. En het ongeveer 8 kilometer lange zandstrand was geweldig wit. Het leek net of je door meel liep. Na terugkomst op de boot kregen we een heerlijke lunch. Later in de middag was er nog een mogelijkheid om te snorkelen. Het rif was hier echter aanzienlijk minder mooi dan op de plaats waar wij gisteren waren.
Om 18.00 uur, net voor donker kwamen we weer aan in de haven. Na nog snel een bezoek aan de supermarkt reden we weer terug naar ons appartement.
Weer een mooie dag in en op het water.

Lieve Lezers,

Na een paar dagen stilte op de weblog, vandaag weer bericht van ons.
Na 2 sombere en regenachtige dagen op zondag 22 en maandag 23 oktober, waarop we gelukkig geen bijzondere dingen gepland hadden, was dinsdag 24 oktober de dag dat we een bezoek brachten aan Lady Elliot Island.
Om 08.00 uur zaten wij (alleen ons gezin) met piloot Dave in een klein vliegtuigje op weg van Hervey Bay naar Lady Elliot Island.
De vlucht duurde ongeveer 50 minuten. Een geweldige ervaring. We zaten allemaal met een koptelefoon op met microfoontje waardoor we met elkaar en de piloot konden praten.
We vlogen vrij laag en konden veel zien. Schitterend om vanuit de lucht het eiland te kunnen zien liggen. In het midden van het eiland ligt de landingsbaan. Toen we wilden landen op het eiland en we bijna de grond raakten vond de piloot dat er op dit stukje te veel hobbels waren en trok het vliegtuig weer snel op. Getverrrrrrrr, dat was ook een hele ervaring!!!!! Want in eerste instantie weet je natuurlijk niet waarom hij het vliegtuig weer optrekt. Gelukkig verliep de tweede landingspoging gladjes.
Op het eiland werden we hartelijk welkom geheten. We kregen een rondleiding over het eiland en we kregen te horen hoe de dag verder zou verlopen. We haalden wetsuites, duikbrillen met snorkels en zwemvliezen en maakten ons klaar voor onze eerste snorkelsessie boven en Great Barrier Reef.

Lady Elliot Island is een begroeid koraaleiland en het meest zuidelijke eiland van het Great Barrier Reef. Het rif strekt zich 2092 km noordwaarts uit naar Bramble Cay voor de kust van Papoea Nieuw-Guinea. Hoewel men het meestal één rif noemt, is het in feite een mozaïek van meer dan 2900 verschillende riffen.
Sinds 1975 is het Great Barrier Reef een beschermd onderwaterpark. Het wordt beheerd door de Great Barrier Reef Marine Parks Authority, die probeert om de groeiende eisen van het toerisme te combineren met de bescherming van het ecosysteem.
Een natuurlijke dreiging vormen bijvoorbeeld de doornenkronen, giftige zeesterren die koraal eten en ernstige schade veroorzaken bij periodieke plagen. Maar eigenlijk is de schade die de mens veroorzaakt nog veel erger. Elk beschadigd of gebroken koraal had waarschijnlijk te lijden van menselijke onachtzaamheid of bijvoorbeeld de ankers van toerboten.

Koraal is eigenlijk een stenig skelet geproduceerd door poliepen, kleine zeediertjes die in koloniën leven, dat uiteindelijk uitgroeit tot een rif. De complexe voedselketen begint bij het vrij zwevende plankton, microscopisch kleine plantjes en diertjes die in het deel van de oceaan leven waar zonlicht kan doordringen. Het plankton is het voedsel van kleine vissen en ongewervelden, die weer opgegeten worden door grotere roofvissen. Eind voorjaar, begin zomer is de spectaculaire periode van bevruchting als de koraaldiertjes synchroon eitjes en sperma in het water spuiten en er overal oplichtende voortplantingscellen in het water zweven. Maar hierover schreven we jullie al toen we de film over de onderwaterwereld in Sydney hadden gezien.

Wij vertrokken in een bootje, met glazen bodem, van het eiland net een stukje het water op.
Wij vaarden over het rif en konden door het glas in de bodem van de boot al veel van de onderwaterwereld zien. Na 15 minuten gingen wij zelf te water om al snorkelend over het rif te gaan.
En dan gebeurt er iets heel bijzonders met je. Je weet even niet wat je ziet. Met deze aanblik valt niets te vergelijken. Het is een soort magisch moment. In ieder geval weer iets wat je nooit meer vergeet. Je zwemt tussen de meest prachtige vissen en ziet geweldig mooi koraal.
En ook deze keer hadden we weer zoveel geluk!! We kwamen wel 4 schildpadden tegen.
Het is net of je mee mag spelen in de film Nemo, en je mee zweeft in de stroom met de schildpadden die zoveel plezier met elkaar hebben onderweg.
Met onze wegwerp onderwatercamera konden we ze gelukkig vastleggen maar het kan helaas niet weergeven hoe prachtig het “in het echt” is.
We konden er maar niet genoeg van krijgen. Sanne kreeg het op een gegeven moment zo koud dat ze terug moest naar de boot om een klein beetje op te warmen. Wij konden ons er nog niet toe zetten. Uiteindelijk moesten we wel terug naar de boot omdat iedereen terug moest naar het eiland voor de lunch.
Na de lunch gingen we nog een keer het water in om naar al het moois van het rif te kijken.
Maar dan is zo’n dag eigenlijk veel te snel om naar je zin.
Om 16.15 uur was het al weer tijd om terug te vliegen naar Harvey Bay.
Onze piloot Dave bracht ons weer heelhuids terug in nog eens 50 minuten.
We waren het er allemaal over eens dat we graag nog een dagje gaan snorkelen boven het rif. Dit was een geweldige ervaring.

We lagen deze avond, voor ons doen, redelijk op tijd op bed. Het was een inspannende dag.
De volgende dag moesten we ook op tijd op voor de lange rit van Harvey Bay naar Baralaba.
Van woensdagmiddag tot en met zaterdagochtend gaan we onze tijd doorbrengen op de Myella Farm in de outback.
Deze boerderij is 5 kilometer lang en 2 kilometer breed. Ze leven op deze boerderij van Beef Cows (slachtkoeien). Veertien jaar geleden ontstond per toeval het idee om gasten uit te nodigen op de boerderij, die het echte boerenleven hier konden meebeleven en als ze het leuk vonden ook mochten meehelpen.
Op dit moment houden de oorspronkelijke boer en boerin met één dochter zich met de toeristen bezig en wordt het boerenwerk gedaan door ingehuurde krachten.
De gasten krijgen het dagritme van de farm te horen en te zien en mogen zelf beslissen bij welke werkzaamheden ze graag willen helpen.

Wij arriveerden om 16.45 uur op de Myella Farm. We hadden toen al een prachtige rit achter de rug door het dorre en droge landschap van Australië. Onderweg reden we over onverharde wegen, kwamen vreselijk grote vrachtwagens tegen en kwamen in plaatsjes waarin het leek of de tijd jaren was teruggedraaid.
Deze middag was nog redelijk relaxt. We kregen een kamer toegewezen met 2 stapelbedden en een 2 persoonsbed. Douche en toilet op de gang en te gebruiken door meerdere gasten. We kregen uitleg over de gang van zaken op de boerderij en konden tot aan het diner, om 19.00 uur nog wat bijkomen van de lange rit.
Toen we in de tuin zaten kwam er gezellig een kangoeroe voorbij hippen met een kleintje in de buidel. En wat nog specialer was, het kleintje kwam er voor het eerst uit. Dat vertelde natuurlijk de dochter van het gezin. Vol verwachting zaten we met z’n allen te kijken. Erg vertederend om te zien. We zagen het jong ook drinken bij de moeder en het verloor de moeder geen seconde uit het oog. Toen het jong weer in de buidel zat kon Rik de kangoeroe zelfs aaien.
Na het voortreffelijke diner nog even tijd om te kletsen met wat andere gasten en daarna maar op tijd naar bed. Op de boerderij is het vroeg dag. Het personeel (alles woont op de boerderij) ontbijt om 05.00 uur en het ontbijt voor de gasten is om 07.00 uur.

Na het ontbijt mochten Rik en Sanne de eieren verzamelen in de kippenren. De koeien moesten gemolken worden en daarbij mochten ze ook helpen. Natuurlijk wordt er rekening mee gehouden dat wij er veel langer over doen dan dat zij daar voor nodig hebben.
Sanne had een betere hand van melken dan Rik.
Daarna was het tijd om de paarden eten te geven en te zadelen.
We maakten een tocht over de boerderij te paard.
Wat een overwinning voor Henk en Rik!!! Een tocht op die vreselijke stinkbeesten!!!!!
Maar het was een heerlijke rit. Natuurlijk zagen we er niet uit met die vreselijke helmpjes op ons hoofd maar de omgeving was geweldig. We zagen kangoeroes, mooie vogels en de koeien natuurlijk. Ze hebben hier veel Indiase koeien. Die doen het hier veel beter (in de droogte) dan de Europese.
Na een tocht van ruim 2 uur kwamen we weer terug bij de farm. Na een drankje was het al weer tijd voor de lunch.
Daarna reden we met een aantal gasten over het terrein om de grootte te zien en om op zoek te gaan naar spinnen, slangen en schorpioenen. Terwijl we rond reden konden we onderweg meteen de paarden voeren. In de droge tijd worden de paarden bijgevoerd.
Toen we terugkwamen kreeg Rik nog een les op de motor. Op de motor halen ze de paarden uit de wei en drijven ze de koeien bijeen. Het is dus handig om op een motor te kunnen rijden.
Rik was eigenlijk nog te jong om het te leren maar omdat hij het zo graag wilde, was de boer wel bereid hem de fijne kneepjes van het motorrijden bij te brengen. En het lukte inderdaad.
Rik kan motorrijden.
Na al deze bedrijvigheid tijd om wat te relaxen. En na een douche om al het stof af te spoelen weer aanschuiven voor een heerlijk diner.

Ook de vrijdag natuurlijk dezelfde activiteiten als de dag daarvoor.
Alleen waren we natuurlijk al veel meer bedreven in alles.
Alleen het afstijgen na het paardrijden ging wat moeilijker dan de dag ervoor.
Wij hadden namelijk SPIERPIJN!!!! En jullie snappen natuurlijk wel waar we onze spieren het meest voelden, toch!!!!!!









Rik en Sanne hadden allebei hele lieve paarden. Sanne reed op Ginger en Rik kreeg Copper toegewezen. Ze vonden het ook leuk om de paarden te verzorgen en eten te geven.
Het is héél leuk om het leven op een boerderij eens van dichtbij mee te maken. Ook al snappen we wel, dat wat wij nu gezien en meegemaakt hebben nog maar een klein gedeelte is.
Rik heeft het hier geweldig naar zijn zin. Morgenochtend vertrekken we weer maar hij had hier nog wel een weekje willen doorbrengen.
Wat ik wel weet is dat we snel weer ergens een wasmachine moeten zoeken om al die vreselijk vieze kleding weer te wassen.
Maar kom je in Australië, bezoek dan zeker een farm.

Zoals jullie vrijdag op de weblog in het stukje van Henk hebben kunnen lezen, zijn we die dag naar Hervey Bay vertrokken. En zoals jullie nu begrijpen gelukkig ook heelhuids aangekomen. We hadden hier snel weer een prima appartement gevonden met gelukkig ook mogelijkheden tot internet. Niet uit het appartement maar wel vanuit de hal beneden.
Meteen vrijdagmiddag op pad gegaan om wat boodschappen te halen en een dagtocht naar Fraser Island te boeken.
Op zaterdagochtend werden wij om 07.45 uur voor ons appartementen-gebouw opgehaald door een bus van de Fraser Island Company. We werden keurig in de haven van Hervey Bay afgezet waar we op Fraser Dawn (veerboot) stapten die ons in één uur naar Fraser Island bracht.

Fraser Island is het grootste zandeiland ter wereld. De naam zandeiland is wel een beetje misleidend. Deze Werelderfgoedlocatie is in feite een weelderig paradijs van wilde bloemen, regenwoud, gekleurde zandklippen, zoetwatermeren en een rijk vogelleven.
Het water rond dit eiland krioelt van de vis en van augustus tot eind oktober schuilen er bultruggen in Hervey Bay en bij Fraser Island.
Het eiland is 128 kilometer lang en gemiddeld 14 kilometer breed.
Het eiland bestaat echt helemaal uit zand.
Fraser Island werd het eerst vermeld door kapitein Cook. De eerste naam van het eiland was K’gari (paradijselijk eiland) zo genoemd door de Aboriginals.
Kapitein Cook noemde het eiland Great Sandy Peninsula, omdat hij dacht dat het nog ergens aan het vaste land vast zat. In 1822 vond kapitein Edwardson een zeeweg tussen het eiland en het vaste land en noemde het toen The Great Sandy Island.
In mei 1836 voer Kapitein James Fraser daar met zijn schip Stirling Castle. Hij leed schipbreuk vlakbij het eiland en kwam met zijn vrouw Eliza en enkele bemanningsleden in een houten reddingsboot aan op het eiland. Toen ze op het eiland op zoek gingen naar drinkwater werden ze gevangengenomen door de Aboriginals en moesten hard voor ze werken. De kapitein en vele bemanningsleden overleefden deze zware arbeid niet.
Eliza werd uiteindelijk een paar maanden later gered en teruggebracht naar Engeland.
Haar verhaal werd in de loop van de tijd steeds spannender en ongeloofwaardiger.
Zij overleed in 1858 in Melbourne. In datzelfde jaar werd The Great Sandy Island omgedoopt in Fraser’s Island ter nagedachtenis aan kapitein Fraser en zijn vrouw Eliza.
Nu wordt het eenvoudigweg Fraser Island genoemd.

Tijdens onze overtocht naar Fraser Island hadden we weer “vet geluk” zoals Rik dat zo mooi kan uitdrukken. We zagen een waterschildpad en 2 dolfijnen.
Onze overtocht kon dus al niet meer stuk.
Na aankomst op het eiland bij Moon Point, stapten we in vier wiel aangedreven bussen. Zodra we op weg gingen snapten we waarom dat nodig was. Alleen vier wiel aangedreven voertuigen kunnen hier maar rijden en dan nog lopen er velen onderweg vast in het zand. Onze bus gelukkig niet maar onze chauffeur heeft nog wel een andere bus weer op gang moeten helpen en we zagen ook nog een voertuig dat uit het zand getrokken moest worden.
We reden met onze bus over dit prachtige eiland, naar het midden van het eiland. De weelderigheid op dit eiland laat zien hoe opmerkelijk de aanpassingskunst van de natuur is. Sommige bomen slaan voedingsstoffen op in hun stam in plaats van op het zand te vertrouwen, terwijl andere met luchtwortels kunnen teren op voedingsstoffen uit de wind. Weer anderen halen stikstof uit insecten in plaats van uit de grond. Zo ontstond een geweldige, oeroude aanwas van palmen, varens en regenwoudbomen als bijvoorbeeld de satinay, die bijna nergens anders groeit en zeer gewild is om zijn parasietwerende hout. Dit hout werd o.a. gebruikt voor de beschoeiing van het Suezkanaal.
We maakten een stop in het Yidney regenwoud zodat we een korte wandeling konden maken om alles te bekijken. Het was er zo stil dat je je eigen ademhaling kon horen en alleen de vogeltjes hoorde fluiten. Zo’n stilte is zeldzaam.

We bezochten ook de oostkant van het eiland, Seventy-Five-Mile Beach, geweldig mooi strand. Hier zijn veel vissers te vinden. Ook bekeken we hier het scheepswrak de SS Maheno.
Dit schip werd in 1905 gebouwd in Schotland en in de Eerste Wereldoorlog gebruikt als ziekenhuisschip. In 1935 werd het aan een Japans staalbedrijf verkocht om te worden gesloopt. Terwijl het schip werd versleept naar Japan werd het getroffen door een cycloon en kwam los van de sleepboot. Het schip liep toen vast op de oostkust van Fraser Island.

Ook bekeken we de coloured Sands Dunes (gekleurde zandduinen).
Dit gekleurde zand is langs de gehele oostkust te vinden. Het zand bevat mineralen, ijzer oxide en klei. De klei houdt het zand bij elkaar en de verschillende mineralen geven de verschillende kleuren aan het zand.

Fraser Island heeft meer dan 50 zoetwatermeren, het regent elke dag wel ergens op het eiland, waarvan wij er ook 2 bezochten.
Eli Creek is het grootste zoetwatermeer aan de oostkust en heeft een aanvoer van 4.5 miljoen liter zoetwater per uur.
Wij konden hier lekker even doorheen waden en inderdaad zien hoe helder dit water is.
In Lake Garawongera, midden op het eiland, hebben Henk en de kinderen nog even gezwommen.

Wat weer wel “vet jammer” was, is dat we geen dingo’s hebben gezien op het eiland.
Dankzij de isolatie van het eiland hebben de dingo’s zich hier nooit gekruist met honden. Hier zijn dus nog de laatste pure dingo’s van Australië. Ik was daar eigenlijk wel blij mee. In 2001 is hier namelijk wel een negen jarig jongetje gedood door een dingo. En overal wordt ook gewaarschuwd voor de wilde dingo’s. Wij hebben ze gelukkig gezien in een wildlife park achter de tralies.

Na een lange dag op Fraser Island voeren wij om 18.15 uur met de Fraser Dawn weer terug naar Harvey Bay. Om 20.00 uur waren wij weer terug in ons appartement.
Na een “op de hoek” gehaalde en in het appartement opgegeten Fish en Chips maaltijd was ieders maag weer gevuld en konden we weer terugkijken op een leuke en leerzame dag.



Vandaag, 22 oktober, een grauwe en bewolkte dag met af en toe een regenbui. Gelukkig voor vandaag geen geplande excursies. Na het ontbijt gingen de kinderen weer aan de slag met hun schoolwerk en spraken Henk en ik nog even de plannen voor de rest van de week door. Ook namen we nog wat werkzaamheden door die nog moeten plaatsvinden in ons nieuwe huis en bekeken per mail verstuurde werktekeningen. Met alle moderne communicatiemiddelen is dat zelfs aan de andere kant van de wereld mogelijk.
Vandaag dus een “van alles en nog wat” dagje.

Voor de komende dagen staat nog een dagje snorkelen op het programma en een bezoek aan de outback van Australië. Het is de bedoeling dat we op een echte farm gaan logeren en daar gaan “helpen” bij de dagelijkse werkzaamheden. Zo nemen we weer een kijkje in de keuken van het “andere” Australië.

Auteur: Henk-Steven

Vandaag vertrekken wij naar Hervey Bay. Dit wordt de uitvalsbasis voor (dag)tochten naar Fraser Island en wellicht Elliot Island (onderdeel van het Great Barrier Reef). Waarschijnlijk hebben we de volgende dagen geen beschikking over internet. Wel op de PDA voor email, maar niet voor het updaten van de weblog.

Op verzoek van een aantal lezers hierbij een aantal adressen welke bij Google Earth ingevuld kunnen worden:
1. jacobus van vessemsingel 27, rotterdam, the netherlands
2. 35 broadbeach boulevard, broadbeach, australia
3. 1-3 belmore tce, sunshine beach, australia

Dit levert voor ons huidige appartement onderstaand plaatje op;

We vertelden jullie al dat we maandagavond regen hadden hier. Ik kan jullie vertellen dat het de hele verdere avond en nacht gegoten heeft. Toen we de volgende ochtend wakker werden was het bewolkt. Na het ontbijt zijn de kinderen meteen aan hun schoolwerk begonnen. Wie weet, misschien zou het zonnetje nog komen vandaag.
Rik en Sanne hadden al aangegeven dat ze graag een keer echt wilden surfen hier in Australië, met die hoge golven. Dinsdag dus eigenlijk een perfecte dag om dat te doen. Bewolkt dus weinig tot geen risico op verbranden. Om 14.00 uur zou de les starten. Ook Henk trok de stoute schoenen aan en ging voor de surfles. Gelukkig moesten al die inspanningen natuurlijk in beeld worden gebracht. Ik was graag vrijwilliger!!
Van 14.00 tot 16.00 uur vochten ze met hun plank en de golven. Maar…..na de eerste les konden ze alle drie op hun plank blijven staan. Geweldig toch! Vooral voor onze tengere Sanne een hele prestatie om 2 uur lang met een zware plank door de sterke golven te ploeteren, als jongste van de hele groep. De surfleraar was dan ook helemaal tevreden met de geleverde prestaties. Jullie snappen wel dat ze die avond allemaal heerlijk gegeten hebben en snel in slaap vielen.

Woensdagochtend 18 oktober vertrokken we op tijd naar het plaatsje Eumundi.
Hier vindt je op woensdagen en zaterdagen de beroemde Eumundi Market. Op deze dagen tref je hier tussen de 350 en 400 marktkramen aan en zijn er straatmuzikanten en –artiesten.
Het is de grootste kunsthandwerk en eigen verbouwde (voedsel) producten markt.
Hier hebben we een paar uurtjes heerlijk rondgeslenterd. Ook kwamen we nog een echte poffertjeskraam tegen. Hier werden de Hollandse poffertjes enorm aangeprezen. Uiteraard wilden we even “testen” of ze ook inderdaad volgens Hollands recept gemaakt waren. Ze waren lekker die poffertjes met boter en poedersuiker.
Ook kwamen we nog langs een kraampje waar een dame stond die 10 jaar geleden uit Nederland naar Australië was verhuisd. Na een vriendelijk praatje zijn we weer doorgelopen.
Na de lunch reden we nog even langs de supermarkt om boodschappen te halen en daarna door naar ons appartement. De middag brachten we aan het strand door.
Vrijdagochtend gaan we weer door. Vanavond moeten we dus onze verdere route uitstippelen
zodat we morgen hier nog even verder kunnen genieten.